1. Błąd w ich programie zrobi fizyczną krzywdę komuś lub czemuś.
2. Ich program znajdzie się na TheDailyWTF (serwis wyśmiewający błędy programistów).
3. Zostaną skłonieni do nauczenia się Javy.
4. Rynek zdominują zamknięte platformy takie jak Apple’s iOS (dłuższe wyjaśnienie – ang.).
5. Pójdą do pracy w firmie, w której trzeba nosić krawat.
6. Będą mieli przełożonego, który nie zna się na rzeczy, jednak wszystko musi być tak jak on zdecyduje.
7. Znudzą się programowaniem lub przeciąży ich prędkość rozwoju informatyki.
8. Zostania zwolnionym za używanie Stack Overflow w pracy.
9. Stracą ważne dane.
10. Pająków internetowych.

Jest to oczywiście skrót. Dokładniejsze opisy można znaleźć na stronie. Ja osobiście najbardziej chyba się boje urazów, które są wywoływane przez ciągłe przesiadywanie przy komputerze, takich jak pogorszenie wzroku czy RSI. Napisz w komentarzu, czego Ty najbardziej boisz się jako programista!

• czytelniejszy kod
• oszczędność pamięci

Istnieją również inne ich zastosowania, jednak tutaj skupię się na tym podstawowym. Rozważmy przykład:

def foo(bar):
    result = []
    for x in bar:
 
        # praca praca praca
 
        result.append(y)
    return result
baz = list(foo([1,2,3,4]))

i funkcja, która robi dokładnie to samo z użyciem yield

:

def foo(bar):
    for x in bar:
 
        # praca praca praca
 
        yield y
baz = list(foo([1,2,3,4]))

Efekt działania obu przykładów jest taki sam. Realizują go one jednak w inny sposób. Pierwsza funkcja zwraca listę, druga zaś tworzy generator, który za pomocą funkcji list jest konwertowany na listę. Zyskaliśmy zatem większą czytelność zapisu. W czym jednak kryje się wyjątkowość generatora? Aby to zobaczyć, należy prześledzić poniższy kod:

def foo1(bar):
    result = []
    for x in bar:
        y = x * 3
	print "foo1: %d" % y
        result.append(y)
    return result
 
def foo2(bar):
    for x in bar:
        y = x * 3
	print "foo2: %d" % y
        yield y
 
def mysum(l):
    result = 0
    for x in l:
	print "mysum: %d" % x
        result += x
    return result
 
mysum(foo1([1,2,3,4,5]))
mysum(foo2([1,2,3,4,5]))

i wynik jego działania:

foo1: 3
foo1: 6
foo1: 9
foo1: 12
foo1: 15
mysum: 3
mysum: 6
mysum: 9
mysum: 12
mysum: 15
foo2: 3
mysum: 3
foo2: 6
mysum: 6
foo2: 9
mysum: 9
foo2: 12
mysum: 12
foo2: 15
mysum: 15

Jak widać, generator jest wyliczany ,,leniwie”. Oznacza to ni mniej, ni więcej, że dana wartość jest liczona dopiero wtedy, gdy zażąda jej for, by wykonać kolejny obrót pętli. Z punktu widzenia procedury wygląda to tak, że jej praca jest wstrzymywana, gdy wywoływany jest yield i wznawiana, gdy ktoś z zewnątrz zażąda następnej wartości. Największą zaletą wykorzystania generatora jest to, że w procedurze nie jest tworzona tymczasowa tablica, dzięki czemu oszczędza się dużo pamięci. Wadą rozwiązania jest to, że jakiekolwiek zmiany w obiektach z których korzysta generator, w trakcie gdy generator jest wstrzymany, mogą doprowadzić do rezultatów, których się nie spodziewaliśmy, pisząc tę procedurę. Podsumowując, generatory pozwalają na prowadzenie obliczeń w sposób kaskadowy, bez tworzenia tymczasowych tablic, które w niektórych przypadkach mogą kosztować bardzo dużo pamięci.

Jarlsberg został napisany w Pythonie. Na stronie można zażądać własnej instancji systemu i dzięki temu swobodnie bawić się w włamywacza, nie interferując z innymi użytkownikami. Dodatkowo na stronie zostały umieszczone materiały edukacyjne na temat bezpieczeństwa, oraz szereg misji, które należy wykonać. Można by rzec, że jest to takie Mafia Wars dla programistów (-:

Dla wszystkich niewtajemniczonych warto powiedzieć, że Django to jeden z najbardziej popularnych frameworków webowych dla Pythona.

Nowe funkcjonalności godne uwagi to między innymi:

E-mail backend – sposób wysyłania maili będzie ujednolicony. Do tej pory aby wysłać maila trzeba było skorzystać z jakiejś biblioteki dostępnej dla Pythona. Teraz Django będzie posiadało własny interfejs do wysyłania maili, a wybór biblioteki będzie się dokonywało na poziomie konfiguracji (warto zauważyć, że Symfony również wprowadziło podobną funkcjonalność w swojej ostatniej wersji, wydanej w listopadzie 2009).

Wsparcie dla wielu baz danych - do tej pory można było korzystać z kilku baz danych „żaglując” konfiguracją. Teraz dodano oficjalne wsparcie, gdzie dla konkretnych obiektów będzie można wybierać bazę danych, do której będą się serializować.

Walidacja modeli – z mojego punktu widzenia najważniejsza zmiana wykonana w tej wersji. Walidacja modeli pozwala na sprawdzenie czy dane są poprawne tuż przed zapisaniem ich do bazy danych. Do tej pory było to możliwe, jednak niewygodne. Wprowadzenie walidacji do oficjalnie wspieranych funkcjonalności powinno uprościć ten proces. Warto zauważyć, że walidacja modeli jest bardzo ważnym elementem pisania dobrej aplikacji. Dzięki temu, że modele są walidaowane, programista czuje się znacznie pewniej z aplikacją, którą pisze, ponieważ wie, że nawet jeśli popełni błąd w innej części programu, walidacja modeli wykryje niepoprawne dane.

Podsumowując, wersja 1.2 Django to krok milowy w rozwoju tego frameworka. Polecam przesiadanie się na nową wersję już teraz, mimo że nie została jeszcze oficjalnie wydana (zostały do naprawienia tylko 2 bugi).

Od jakiegoś czasu uczę się programować w Pythonie z wykorzystaniem Django. Pierwsze wrażenia – oszałamiające. Do tej pory programując w wielu językach, wiedziałem, że jest coś z nimi nie tak, ale nie wiedziałem dokładnie co. Teraz już wiem!

Myślę, że tysiące studentów ucząc się nowego języka zadawało setki razy pytanie: „dlaczego autor nie zrobił tego tak aby MI było wygodnie”?

Ucząc się kolejnych języków miewałem często wrażenie, że: „ten język widział jeszcze dinozaury” (Pascal, C++) lub „ten język napisał pewnie jakiś student na pracę zaliczeniową” (PHP), albo też „ten język ma dobrych kolegów, którzy widzieli dinozaury” (Java).

Problem tak naprawdę polega na tym, że języki te nie były projektowane tak by być wygodnymi dla programistów, tylko z jakichś innych pobudek. Z tego powodu mają w sobie mnóstwo elementów, które są niewygodne i po prostu nie chce się z nich korzystać.

Myślę, że tysiące studentów ucząc się nowego języka zadawało setki razy pytanie: „dlaczego autor nie zrobił tego tak aby MI było wygodnie”? Pytanie to jest bardzo ważne, bo w końcu język programowania jest dla programisty. Nikogo innego nie obchodzi. Maszyna jest w stanie sparsować prawie wszystko, a manager nie czyta kodu.

Niestety bardzo wiele języków nie powstało z myślą o programistach.

Czas na Pythona!

Pythona wyróżnia to, że czujesz, że język ten został stworzony z myślą o Tobie – programiście.

Po Pythona sięgam tak naprawdę po raz drugi. Pierwszy raz bawiłem się nim w gimnazjum. Było to jednak na tyle niezobowiązujące i krótkie, że zdążyłem ten język niemal kompletnie zapomnieć. Teraz więc odkrywam go na nowo.

To co w Pythonie zadziwia na początku to, że jest super-łatwy do czytania. Patrząc na jego kod praktycznie od razu wiesz co się gdzie dzieje. Python może nie jest jedynym językiem z tą właściwością, jednak pozytywnie wyróżnia się pod tym względem. Wystarczy rzucić okiem na jakiś prosty kod:

a = 2
print a
b = a * 3
print b
x = ['ala', 'ma', 'kota']
x = x[0:2]
for y in x:
	print y
def foo(a):
	return a * a
print foo(2)

Poza tym, że Python jest łatwy do nauki i prosty w czytaniu, jest również dobrze zaprojektowany (dobry podział na moduły, duża biblioteka standardowa), elastyczny (rachunek lambda, możliwość modyfikowania typów w locie), szybki (kompilowany) , przenośny (kompiluje się do kodu pośredniego tak jak Java).

Pythona wyróżnia to, że czujesz, że język ten został stworzony z myślą o Tobie – programiście.

Czas na prawdziwy hit!

W Pythonie piszę się większość rzeczy bardzo krótko i zwięźle. Jest to zaleta, którą powinni docenić zarówno programiści, jak i managerowie.

Niemal wszystkie języki mają rozliczne zalety. Dlaczego więc Python? Odpowiedź banalna: mimo bardzo prostej i mało rozbudowanej składni w Pythonie piszę się większość rzeczy bardzo krótko i zwięźle. Jest to zaleta, którą powinni docenić zarówno programiści, jak i managerowie.

Posłużę się przykładem, który jest bardzo frustrujący dla wielu programistów – gettery i settery. Oto przykładowe kody w PHP i Pythonie, które robią to samo:

bar;
	}
	public function setBar($value) {
		$this->bar = $value;
	}
}
?>

to samo w Pythonie:

class Foo:
    def __init__(self):
        self.bar = 0

(sic! To nie jest pomyłka. W Pythonie piszesz gettery i settery dopiero gdy faktycznie są potrzebne i nic przez to nie tracisz!)

Różnica niebanalna prawda? Patrząc na coś takiego trudno się nie oprzeć wrażaniu, że PHP nie zostało zaprojektowane z myślą o programistach. Nie przypomina mi sie żaden inny język programowania, który miałby porządnie rozwiązaną kwestię getterów i setterów.

Podsumowując

Jesteś programistą? Spróbuj Pythona, poczujesz różnicę. Jesteś managerem? Poproś swoich programistów by opowiedzieli Ci o Pythonie. Zainteresujesz ich w ten sposób tematem i w przypływie dobrego humoru sami się go nauczą, a ty oszczędzisz na szkoleniu.

PS. Jeśli znasz inny język, który jest tak samo przyjazny jak Python, czekam na komentarz.

Wracam do Pythona. Mam nadzieje, że w przyszłości Python wywrze na mnie jeszcze większe wrażenie.

Czy z awatarów można korzystać w sposób wygodny?

Powstaje jednak pytanie: jak wygodnie zarządzać swoimi awatarami? Pytanie to dotyczy szczególnie serwisów, których użytkownikami jesteśmy bardzo rzadko lub korzystamy z nich tylko jeden raz. Zakładanie konta i dodawanie awatara w serwisie, w którym chcemy napisać zaledwie jedna wiadomość, jest marnotrawstwem czasu. Z drugiej strony, nawet w razie korzystania z wielu serwisów regularnie, powstaje problem: jak zmienić awatar? Wgrywanie nowego awatara do każdego serwisu z osobna nie jest zbyt wydajnym rozwiązaniem.

Gravatar przychodzi z odsieczą!

Problemy te zauważyli autorzy serwisu Gravatar.com. Gravatar czyli Globally Recognized Avatar to serwis, który daje możliwość opublikowania swojego awatara w sposób łatwo dostępny dla innych serwisów. Oznacza to, że każdy programista tworzący stronę internetową, może  zaimplementować obsługę gravatara, dzięki czemu gdy tylko dodasz do serwisu komentarz lub zarejestrujesz konto, Twój awatar pojawi się tam automatycznie. Gravatar jest obsługiwany domyślnie przez niektóre aplikacje (np. WordPress). Dzięki temu jeśli zarejestrujesz się w serwisie Gravatar i dodasz komentarz do tego posta, Twój awatar pojawi się automatycznie obok (polecam spróbować). Proces dodawania swojego awatara demonstruje poniższy filmik:

Jak działa Gravatar?

Gravatar przypisuje awatary do adresów e-mail. Oznacza to, że Twój awatar może zostać automatycznie pobrany i wyświetlony wszędzie tam, gdzie został podany Twój adres.

Czy Gravatar jest bezpieczny?

Moim zdaniem, kwestia bezpieczeństwa Gravatara jest wątpliwa. Na razie sam korzystam z ich usług bez większych obaw. Wysłałem jednak do autorów e-mail z moimi uwagami co do bezpieczeństwa. Mam uzasadnione obawy, że zauważone przeze mnie luki mogą skompromitować bezpieczeństwo tego serwisu.